OBOZY 
TERAPEUTYCZNE

 
<poprz.s. - Ambulatorium Na dół-linki nast.s.> - Czasopismo Dla nas

 
            Obóz terapeutyczny jest jedną z form terapii proponowanych w programie ambulato
-ryjnym. W tym czasie pacjent jest już w sieci różnych grup ambulatoryjnych, może mieszkać w hostelu i uczestniczyć w zajęciach rehabilitacyjnych. Obóz rozpoczyna znając wiele osób i styl leczenia, a po jego zakończeniu kontynuuje dotychczasową terapię. Sytuacja taka stwarza pacjentom duże poczucie bezpieczeństwa. Obóz nie staje się jednorazowym krótkim doświadczeniem społecznym, ale jest elementem zróżnicowanego długoletniego programu opieki.
      Pierwsze obozy w latach 70 tych, organizowane były dla pacjentów, którzy przeszli leczenie w oddziale całodobowym.  Nie istniał jeszcze oddział dzienny, nie było też rozwiniętego ambulatorium powypisowego.
          W tym okresie centralną pozycję na obozie zajmowała psychoterapia. Analizowano dynamikę w dużej grupie i międzynarodowe rywalizacje. Spotkania grupowe były zapisywane i codziennie poddawane superwizji. Ważną rolę na obozie odgrywała praca w kuchni. Dyżury w kuchni były nie tylko przygotowaniem trzech posiłków dla całego obozu, ale także polegały na robieniu zakupów w najbliższym miasteczku i przynoszeniu ich. Ponadto dużo zajęć sportowych, takich jak piłka nożna, siatkówka, basen, powodowały, iż pacjenci każdego dnia dokonywali bardzo intensywnego wysiłku fizycznego.
          W latach 80 tych odegrano pierwsze przedstawienie, które było parodią zebrania społeczności. Od tego czasu świadomie używano gry, ćwiczeń teatralnych do wspólnej zabawy, która dawała też możliwości innego rodzaju aktywności leczniczej niż psychoterapia. Następne obozy, aż do dzisiejszego używają tego twórczego elementu, jakim jest wspólna zabawa przez teatr, a także realizowanie wspólnego filmu, gdzie nie tylko gra aktorska, ale też praca nad scenariuszem jest dziełem pacjentów.
Praca nad filmami otwarła nowe możliwości terapeutyczne, które z założenia ze względu na cel obozu i czas jego trwania nie dotykają głębokich, wewnętrznych problemów pacjentów. Niemniej jednak, zarówno wątki scenariuszy, grane role, lub właśnie nie grane, zawsze mogą poruszać subiektywnie ważny dla uczestników obozu motyw. W takich momentach terapia może stać się intensywniejsza, odnalezione tematy i problemy mogą być kontynuowane po obozie podczas spotkań indywidualnych w ambulatorium. Oznacza to w praktyce, że poprzez zadania i zabawę może dojść do pogłębienia terapii rozumianej jako proces rozłożony w czasie o różnej intensywności w zależności od fazy choroby.
      W naszym kompleksowym programie opieki pozaszpitalnej wykorzystujemy obozy terapeutyczne jako jedną z form leczenia i rehabilitacji chorych na schizofrenię. Po wielu latach doświadczeń spostrzegamy je jako olbrzymią szansę na budowanie więzi społecznej i społecznej kompetencji, a tym samym jako możliwość oddziaływania na istotę zaburzeń schizofrenicznych. Praca wokół zadania , trening społeczny w naturalnych warunkach, a więc różnego rodzaju techniki behawioralne i kreatywna atmosfera służą temu celowi.
     Wydaje się, że specyfiką obozu terapeutycznego jest przeniesienie terapii w kontekst pozainstytucjonalny i przeniesienie środowiska terapeutycznego, w których rozdane role są najbardziej zbliżone do realnych ról z życia społecznego. Obóz wychodzi niejako poza powszechny stereotyp leczenia i imituje w pewnym stopniu obozy harcerskie czy sportowe, a poprzez kreatywne zadanie ułatwia bliższe współdziałanie i większą wzajemność między zespołem terapeutycznym a pacjentami w porównaniu z innymi formami leczenia.
Wśród czynników kształtujących specyfikę środowiska terapeutycznego szczególne znaczenie posiadają: struktura obozu, aktywność, dostępność terapeutów i pacjentów, atmosfera i przyroda. Czynniki te mają za zadanie z jednej strony budowanie poczucia bezpieczeństwa w grupie, a z drugiej zaś mobilizowanie do wysiłku i motywowanie do aktywności własnej.
Na obozie wzrasta znaczenie grupy głównie poprzez włączenie we wspólne zadanie, które trzeba wykonać w określonym terminie. Sytuacja taka powoduje, że pacjent może czuć się mniej zależny od systemu leczącego, a bardziej oprzeć się na kolegach w grupie, z którymi nie tylko nad wspólnym zadaniem, ale również bawi się i odpoczywa.
      Specyfiką obozu terapeutycznego jest również zwiększona w stosunku do innych form terapii indywidualność działań, gdyż poprzez pogłębienie indywidualnych relacji, zwiększenie ilości interakcji w grupie i aktywności ruchowej ( taniec, sport, pływanie ) dochodzi do angażowania całej osoby zarówno na poziomie fizycznym, emocjonalnym jak i intelektualnym. Najważniejszym zadaniem dla zespołu terapeutycznego staje się utrzymanie tej intensywności na „optymalnym poziomie” nie zapominając, że jest to możliwe właśnie dzięki temu, że ta forma terapii, jaka jest obóz terapeutyczny, jest jednym z elementów kompleksowego programu leczenia chorych na schizofrenię.
PUBLIKACJE
do góry
 WARSZTATY TERAPII ZAJĘCIOWEJ ODDZIAŁ DZIENNY  [REHABILITACYJNY] "HOTEL"SZCZEGÓŁOWY INDEKS STRON BADANIA ODDZIAŁ DZIENNY  [TERAPEUTYCZNY] AMBULATORIUM
MIEJSCA PRACY CHRONIONEJ   CZASOPISMO "DLA NAS" < poprz.s.AmbulatoriumKRAKOWSKI PROGRAM-STRONA GŁÓWNAnast.s. > Czasopismo Dla Nas   OBOZY TERAPEUTYCZNE PORADNIA  RODZIN
OTWÓRZCIE  DRZWI  STOWARZYSZENIA  Z E S P Ó Ł ADRESY / KONTAKTYH O S T E L  GALERIA "MIODOWA"  TEATR  "PSYCHE"